Blog Image

Artikelen

Geestrijk Blog

In dit blog vind je aanverwante artikelen over het transpersoonlijke leven en de daarmee gepaard gaande levensstijl en -visie. Actuele zaken als stressbeheersing, religieus leven en bewustwording

It’s all in the head

Therapie verhalen Posted on 31 May, 2009 18:18:35

In het kader van het transpersoonlijk werk (zie voor
informatie de website Geestrijk.nl) wordt het voor de cliënt mogelijk
gemaakt af te dalen naar zijn diepste ik. Daar zijn verschillende technieken
voor.Eén daarvan is de imaginaire therapie, ofwel de actieve imaginatie (een
uitvinding van C.G. Jung).

De cliënt wordt in een ontspannende toestand gebracht en
uitgenodigd door middel van zijn ademhaling zich te concentreren op een diepere
laag van zichzelf. Die laag grenst aan het onbewuste, maar de cliënt blijft
zich altijd bewust van zijn omgeving in het hier en nu, ook al staat hij /zij
er op dat moment niet bij stil. Het voordeel hiervan is het gevoel van veiligheid.
Je zakt niet weg zodat je niet meer weet wat er gebeurt, maar de aandacht wordt
gebracht naar een niveau binnen jezelf. Het vlak waar dromen kunnen ontstaan,
waar beelden gecreëerd worden die uit het innerlijk komen. Verrassend, omdat je
niet kunt verwachten wat er komt en de beelden ontstaan op de grens van het
onbewuste. De diepe ontspanning zorgt voor alpha-golven van de hersenen.
Onderzoek heeft aangetoond dat de hersenen in deze toestand zijn als men
droomt. Door het bewust opwekken van deze golven komt men in deze toestand.

Je kunt je voorstellen dat de scheiding van het bewuste en
het onderbewustzijn min of meer opgeheven kan worden door bijvoorbeeld een luik
in de grond onder je voeten. Door het luik ietsje open te zetten zullen de
inhouden van dat onderbewustzijn toegankelijk worden voor je bewuste waarnemingen.
Afhankelijk van er op dat moment voor jou belangrijk is zal zich een verhaal
ontvouwen, dat voor het moment alleen betrekking heeft op jouw leven. Door
middel van symboliek, maar ook door concrete aanwijzingen, zal je duidelijk
gemaakt worden waar je op moet letten, wat er zich in de kern gebeurt in/met je
leven en wat je er aan kan doen of zult moeten laten, cq. hoe je je dient te
ontwikkelen om met dat stukje om te gaan.

Een voorbeeld:

Door middel van ademhalingstechniek wordt de cliënt naar een
dieper laag gebracht. Op uitnodiging van de therapeut gaat de cliënt, een man
van 35, in zijn verbeelding naar een
plaats die hij kent van vroeger en waar die zich echt helemaal op zijn gemak
voelt. Het volgende verhaal ontspon zich op de grens van het bewuste met het
onderbewustzijn:

“It’s all
in the head”

Client:

”Ik zag
mezelf in een bootje met de stroom van een rivier mee­drijven. De betekenis was
me niet duidelijk en ik had het gevoel dat ik me niet zomaar moest laten
meedrijven, maar mééroeien. Ik wilde ondanks mijn zweverij en de mystieke top-ervaringen
belevende ook graag mens-blijven. Op het moment dat ik dat hardop uitsprak, zag
ik opeens het beeld van mezelf in het bootje, als een waanzinnige tegen de
stroom in roeien, omhoog, een berg op. Ik was net een tekenfilmfiguurtje.

Ik was
bang dat ik teveel in mijn fantasie zou opgaan, en was geneigd om bepaalde
beelden daarom over te slaan. Ik wilde niet teveel waarde hechten aan de dingen
die ik zag.

Ik besefte
dat ik door stroom-afwaarts mee te roeien, ik ook kon aanleggen bij een
eilandje of iets dergelijks. En op het moment dat ik dat dacht, landde ik bij
een eiland en stond voor een hol. Ik wilde er eigenlijk niet in, bang voor mijn
fantasie, maar terwijl ik twijfelde, stónd ik er al in. Ik zag in het hol, wat
eigenlijk een grote grot was, wéér een rivier waarin aan de kant een bootje lag
te dobbe­ren.

Ik stapte
voorzichtig in het bootje en peddelde langzaam de grot in. Ik werd vrijwel
meteen geconfronteerd met een omhoog­ stijgende spelonk in het dak van de grot.
Helemaal bovenin zat een gat waardoor licht naar beneden scheen. Ik vertrouwde
het beeld niet, omdat het zich te snel aan mij openbaarde. Maar het bleef voor
mijn geestesoog staan. Ik kreeg de neiging om naar boven te willen klimmen. En
na de vraag van de coach vraag wat mij eigenlijk tegenhoudt, moest ik
concluderen dat het puur angst was wat mij tegenhield.

Dat
beseffende ging ik dapper in het bootje staan. Het plafond van de grot kwam
naar beneden, zodat ik me makkelijk in de spelonk omhoog kon trekken. Ik begon
te klimmen en terwijl ik dat deed, kwamen de wanden van de spelonk naar elkaar
toe, zodat ik makkelijk steun kon vinden van de richels en uitstekende
rotspunten. Op weg naar boven was ik toch wel een beetje angstig dat de wanden
mij plat zouden drukken. Dat deed me gelijk weer denken aan mijn
geboorte-ervaring. De grot en de spelonk, een nauwe gang geworden, het licht
aan het uiteinde en mijn klim naar boven, symboliseerden mijn geboorte.

En plots
was ik met mijn hoofd uit het gat, in het licht. Ik keek naar boven en daar
stond iemand mij op te wachten. Tot mijn verbazing was het mijn ‘duplo’, ofwel
ik was het zélf. Ik kreeg de hand aangereikt en helemaal uit het gat getrokken.

Op de
vraag van de coach wie daar eigenlijk stond, antwoordde ik dat het de Oude
wijze man was, en die was het ook inmiddels.

Hij
feliciteerde me en zei:” nou, was dat nou zo moeilijk?”

De Oude
wijze man vertelde me dat als ik maar vertrouwde op mezelf en de dingen die me
aangegeven worden (eventueel door mezelf) geen pad of weg te moeilijk zal zijn.
Vertrouwen is het sleutel­woord.

Hij maakte
een uitspreidend gebaar met zijn arm, zo van :kijk eens om je heen… en toen
ik dat deed zag ik dat ik me op een schedeldak bevond. Tegelijkertijd wist ik
dat het mijn eigen schedeldak was. Het eerste zinnetje dat bij me opkwam was
vervolgens: “It’s all in the head”.

Ik ben wat
het laatste betreft er nog niet helemaal uit, maar ik merk nu wel dat ik
sommige dingen veel beter kan overzien, vooral wat mijn gevoel betreft. Ik ben
van het ene op het andere moment niet zo onzeker meer…….”

Aldus de cliënt…

We kunnen therapeutisch gezien, uit dit verhaal de volgende conclusies
trekken:

In het
begin zag de cliënt het beeld van
zichzelf roeiende tegen de stroom op. Dat is natuurlijk niet de makkelijkste
manier om ergens te komen. Mensen die dat doen zijn geneigd voortdurend in
verzet te zijn tegen wat er in hun omgeving of in de wereld gebeurt. Meestal
gaat het om wetten en regels, ook die ongeschreven zijn zoals normen en waarden
die door de opvoeding zijn meegegeven (of liever: opgedrongen).

Het beeld
maakte hem bewust van zijn houding en liet hem beseffen beter je met de stroom
mee te laten drijven en ondertussen zelf de weg bepalen, door aan te meren waar
je wil. De energie die stroomt is er toch al, dus waarom zou je er geen gebruik
van maken?

De grot
waar de cliënt vervolgens in belandde, is zijn diepste ik. Zijn innerlijk waar
hij zijn zorgen en vreugden zorgvuldig beschermd houdt van de buitenwereld.
Daar stroomt opnieuw een rivier, welke zijn innerlijke energie en drijfveren
vertegenwoordigt.

Die
energie brengt hem naar het licht blijkbaar, maar hij durft niet de stap te
nemen naar het licht toe te gaan, niet wetende wat hem te wachten staat. Ook de
weg ernaar toe schijnt geen makkelijke te zijn. Het is de weg naar boven.

Veelbetekenend
voor zijn gedachten en overtuiging. Hij weet dat hij naar het licht toe moet,
in het licht immers worden vele dingen duidelijk. De weg is praktisch
onbegaanbaar en dat is het wat hem in het werkelijke leven ook tegenhoudt om
bepaalde stappen te nemen. Daarbij komt, dat de waarheid (het licht) weleens
hele andere dingen duidelijk zouden kunnen maken dan hij in feite wil. Angst
voor de waarheid dus.

De therapeut
helpt hem op dat moment over de grens van zijn angst. Hij klimt in de tunnel
naar boven en dan blijkt dat hij geholpen wordt. De wanden gaan naar elkaar toe
en helpen hem omhoog. Dat geeft vreugde en zijn angst voor het onbekende
vermindert maar nog niet helemaal. Hij vergelijkt het zelf met de geboorte-tunnel
wat weer aangeeft dat die ervaring zijn huidige onzekerheid en angst heeft
veroorzaakt. Toch het besef dat hij geholpen wordt als hij zelf de eerste stap
maar neemt, geeft de cliënt al veel meer vertrouwen in het zetten van die
stappen. Hij is goed op weg.

Dan het
klimmen uit de tunnel. Ook daar wordt hij mee geholpen door iemand die zeer
veel op hemzelf lijkt. Psychologisch gezien helpt hij dus zichzelf uit zijn
benarde positie te komen, door in ieder geval de stap te nemen en het proces
door te gaan.

Daarna
verandert de persoon in de ‘oude wijze man’, een symbolisch aspect van het
onbewuste waar iedereen in principe bij kan als die er voor open staat. Deze
archetypische figuur (de wijze, de magier) geeft een concreet advies aan de
cliënt, welke genomen moet worden zoals het gezegd werd, zonder verdere
uitwijding over eventuele symboliek en verborgen bedoelingen. Hij zei namelijk:
“als je maar vertrouwt op jezelf en de dingen die je aangegeven worden
(eventueel door jezelf) geen pad of weg te moeilijk zal zijn. Vertrouwen is het
sleutel­woord.”

De cliënt
keek om zich heen en besefte dat hij bovenop zijn eigen schedeldak stond. Een
vreemde gewaarwording maar hem het besef gaf dat er veel dingen waren die hij
in zijn leven tegenkwam die zich eigenlijk vooral afspeelden binnen zijn hoofd.
“It’s all in the head”.

Deze
ervaring heeft hem doen inzien dat angst en onzekerheid zijn ingebeeld. In zijn
geval veroorzaakt door geboorte-trauma. Hoezeer wij ook weten dat een klein
kind heel bang gemaakt kan worden door zaken die niet echt zijn en dat die
angst ook ongegrond is, voor het kind zelf is die angst en het gevaar iets
reëels. Een mens die met angst is geboren, zal die als een rode draad in de
rest van zijn leven meenemen, tenzij hij wordt gerustgesteld. Als ouders of
opvoeders die geruststelling niet kunnen geven, zal het lang kunnen duren eer
de mens zichzelf die geruststelling kan geven. Intussen zal die vorming, of
liever gezegd het gebrek aan liefdevolle opvoeding in veiligheid, zijn werk
hebben gedaan. Meestal in negatieve zin, waarin die persoon niet in staat bleek
te zijn de stappen te nemen die hij wilde doordat de angst en de onzekerheid
niet werden opgelost.

Na deze
imaginatiesessie is hij meer verantwoordelijk geworden. Hij heeft meer
inzicht gekregen in zichzelf en de zaken die hij zich in feite inbeeldde. Meer
vertrouwen in zichzelf. Heel boeiend. It’s all in the head.



Oude Kinderen

Tussen droom en werkelijkheid Posted on 31 May, 2009 17:54:51

Nadat ik uitgestapt
ben bij de bushalte om van chauffeur te wisselen neem ik even de tijd een rondje
te lopen voordat de bus weer vertrekt. We zijn in een grote stad welke ik niet
met name wil noemen. Nadat ik terugkom om op dezelfde bus te stappen die mij
naar huis zal vervoeren, mijn dagtaak zit erop, zie ik dat er een aantal mensen,
vooral jongeren bij de voorste deuren staan. Er steekt een stalen pijp door het
raam, de kaartjesautomaat is vernield en de raambescherming van de chauffeur
ligt aan diggelen. Ik sta perplex van zoveel geweld. Mijn collega vat het niet
al te ernstig op. “dat maak ik regelmatig mee” zegt hij en kruipt achter
zijn stuur om te gaan vertrekken. Er zijn een aantal jonge kinderen tussen de 6
en 12, 14 jaar die onder begeleiding mee moeten in de bus. De begeleider is een
lange smalle man, met een donker huidstype maar niet helemaal, tussen de 20 en
30 jaar. Ik heb de indruk dat 1 van zijn ouders een witte huidskleur moet
hebben. Niet dat het belangrijk is, maar ik
constateer gewoon. De jongeren zijn zeer druk en lopen te roepen en te
schreeuwen. Mijn collega trekt het zich allemaal niet aan en de groep met
kinderen loopt naar achter. Ik loop hen achterna, om toch te proberen of ik de
hand erin kan houden mocht er iets misgaan. En dat gaat het helemaal…..

Er zit een klein
negerjongetje op de wielbak, waar de andere kaartjesautomaat staat. Hij heeft
een tak in zijn hand die hij van buiten heeft meegenomen en slaat overal
tegenaan. Ook tegen mij. Ik zeg hem daarmee op te houden en ook de begeleider
zegt hem te stoppen daarmee. Het jongetje is een jaar of zes en luistert in het
geheel niet. Ik zeg hem dan maar de stok aan mij te geven maar hij houdt hem
stevig vast. De begeleider haalt zijn schouders op en kijkt vervolgens weer met
een wezenloze blik naar buiten door het raam. Ik zeg tegen de kleine dat hij
de tak aan mij moet geven maar hij houdt hem stevig vast en kijkt met een
woeste blik naar mij. Ik kijk recht in zijn gezicht en zie dat zijn gezicht veel
ouder is dan bij zijn leeftijd past.

Het is doorlopen van diepe groeven, zoals
je wel eens foto’s ziet van een oude indiaan die zijn leven in de open natuur
heeft doorgebracht, keer op keer verbrand door de zon en zijn huid opgedroogd
als perkament. Maar dit is maar een jong kind! Het verbaast mij: zo jong en toch
al zo oud. Ik heb echter geen tijd om hier over na te denken want het kereltje
is zeer agressief en het kost mij moeite om de tak van hem af te pakken.
Uiteindelijk neem ik die gewoon en hij krijgt hem niet meer terug.

Vervolgens staat
een ander jongetje op die blijkbaar de broer is van de kleine. Hij ziet er
hetzelfde uit, maar een stukje groter. Ook hij heeft een uitgesleten gezicht,
maar zal een jaar of tien zijn. Met rode bloeddoorlopen ogen kijkt hij me aan.
Vol woede en haat. Hij zegt mij de tak aan zijn broertje terug te geven. Ik
weiger dat natuurlijk en de jongen pakt mij beet, er ontstaat een worsteling. Ik
kan hem met moeite van me afhouden, zo klein maar zo heftig!

Dan zegt hij dat
als ik de stok niet teruggeef hij mij zal steken met zijn mes. Ik voel een punt
half door mijn overhemd een beetje in mijn buik prikken. Niet meer dan een
zakmesje waar hij indruk mee wil maken. Ik schrik natuurlijk maar geef niet toe.
Ik weet dat ik sterker ben en de overhand zal krijgen, maar op dat moment drukt
hij met volle kracht het mes diep in mijn buik….. ik weet nog dat ik hem op
hetzelfde moment hard van me wegduw en dan wordt alles zwart…..

Ik word wakker in
mijn bed en overdenk de hele situatie. De kleine kinderen die ondanks hun
leeftijd zoveel agressie en geweld in zich dragen, wat hun eigenlijk niet
kwalijk te nemen is. Het is niet hun schuld dat er misbruik van ze gemaakt
wordt, dat ze mishandeld worden, dat ze als het ware opgroeien voor galg en rad.
De begeleider is zelfs machteloos en je mag toch verwachten dat die een
opleiding heeft gehad om vooral ontspoorde kinderen goed te kunnen helpen en te
laten integreren in onze maatschappij. Ook hij was een kind van de rekening en
is opgegroeid in angst en pijn voor wat de wereld nog meer zal brengen. Om te
voorkomen dat hij het onderspit zou delven heeft hij er voor gekozen het op te
nemen voor zijn kleine lotgenoten. Maar ook hij is niet in staat die kinderen te
bereiken. Ze hebben reeds zoveel leed meegemaakt, dat hun geest is verwrongen.
Zo klein al. En dat zie je aan hun ogen en gezicht. Zo klein al zijn ze niet
meer in staat zich aan te passen aan het ‘normale ‘ leven in de
maatschappij. Gaat niet meer. Hopeloos verpest.

Het leert me inzien
en ik hoop ook anderen die, als ze om hun heen kijken, het zich opvallen waar
een kind is in nood. Een kind dat wat voor ras, geloof, cultuur of afkomst,
emotionele hulp nodig heeft. Liefde. Geef hen het gevoel en de zekerheid dat ze
er mogen zijn. Dat ze zich mogen ontplooien. Fantaseren in vrijheid over wat ze
willen worden. Beschermd worden. Opgroeien in vrede en veiligheid.

Wie is uiteindelijk
de misdadiger of de moordenaar? Het kind? Kijk eens naar zijn of haar gezicht.
Kijk in de ogen. Het is het kind van de rekening. Geweld is van volwassenen, het
kind kopieert alleen maar doordat het zich moet verdedigen. Kinderen hoeven zich
niet te verdedigen, integendeel, elk kind moet beschermd worden en opgroeien in
veiligheid. Opvoeden als kind, niet als volwassene. Om dat te realiseren zal de
volwassene van tegenwoordig eigenlijk opgevoed moeten
worden om zijn of haar kinderen te kunnen opvoeden. In liefde en
veiligheid, leren vertrouwen op het goede. Ook wij volwassenen zijn immers kind
geweest. Wat was het dat je mist?



Next »